Wystawa upamiętniająca ks. prał. Tadeusza Brandysa

Wystawa upamiętniająca ks. prał. Tadeusza Brandysa fot. MBP w Braniewie
Miejska Biblioteka Publiczna w Braniewie zaprasza do odwiedzenia wystawy upamiętniającej księdza prałata Tadeusza Brandysa. Wystawę można oglądać w holu biblioteki, od poniedziałku do soboty, w godzinach otwarcia.

Ks. prał. Tadeusz Brandys przez mieszkańców został zapamiętany nie tylko jako „Wielki Budowniczy”, ale przede wszystkim jako gorliwy kapłan, człowiek wielkiego serca, skory do bezinteresownego działania na rzecz lokalnej społeczności. W tym roku, 19 stycznia, mija 10. rocznica Jego śmierci. Z tej okazji Miejska Biblioteka Publiczna w Braniewie zaprasza do obejrzenia wystawy upamiętniającej postać księdza prałata.


Tadeusz Brandys urodził się 2 marca 1936 roku jako syn ogrodnika Franciszka i Marii z domu Kubiś, rodziców jedenaściorga dzieci. Ochrzczony został w miejscowej parafii, pierwszą Komunię św. przyjął w 1946 roku, bierzmowanie w 1950.

Szkołę podstawową ukończył w Zabrzegu w 1951 roku, w latach 1952-1957 Niższe Seminarium Duchowne św. Jacka w Katowicach, złożył tam kościelny egzamin dojrzałości i zapisał się na kurs przygotowawczy Śląskiego Seminarium Duchownego w Tarnowskich Górach. Po trzech miesiącach wrócił do domu zastąpić ojca. W 1959 roku zdobył świadectwo dojrzałości Liceum Ogólnokształcącego dla Pracujących w Katowicach i dalsze studia filozoficzne i teologiczne odbył w Warmińskim Seminarium Duchownym w Olsztynie w latach 1959-60 i 1964-1970. W przerwie pracował w zakładach chemicznych w Oświęcimiu oraz zakładach rowerowych w Czechowicach-Dziedzicach jako zaopatrzeniowiec[1].

Kapłaństwo

Święcenia kapłańskie przyjął w 1970 z rąk administratora diecezji warmińskiej Józefa Drzazgi po ukończeniu Wyższego Seminarium Duchownego "Hosianum" w Olsztynie. Po świeceniach przez okres 3 lat był wikariuszem w parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Malborku. Następnie do 1975 roku pracował w parafii św. Jerzego w Kętrzynie. 15 sierpnia 1975 objął placówkę duszpasterskiej w Karolewie, zostając później jej pierwszym proboszczem. Tam zajmował się budową plebanii i salek katechetycznych. Aby pokonać opór władz, niegodzących się ich budowę, uciekł się do fortelu. Zakupił wóz mieszkalny za wzorem wielkopolskiego chłopa Michała Drzymały i z napisem "Duszpasterstwo Parafialne przy kościele św. Stanisława Kostki w Karolewie" postawił go obok kościoła przy turystycznej trasie do "Wilczego Szańca". Gdy  Radio Wolna Europa zaczęło nadawać stosowne audycje, władze państwowe wyraziły zgodę na ustanowienie parafii[2][1]. W roku 1979 ksiądz Tadeusz Brandys został skierowany do Braniewa, gdzie mu powierzono odbudowę z ruin kościoła. Dekretem ordynariusza diecezji warmińskiej nr 758/80 zostaje 7 lipca 1979 roku mianowany rektorem kościoła św. Katarzyny w Braniewie[3].

Dzięki jego staraniom odbudowany został kościół pw. św. Katarzyny w Braniewie, którego był rektorem i proboszczem w latach 1979–2007 (po jego rezygnacji proboszczem został ks. prałat Leszek Galica). Od roku 1994 koordynował prace przy odbudowie kościoła w Żelaznej Górze i Gronowie, wybudował także kościół z plebanią w Szylenach.

Był także kapelanem domu prowincjalnego sióstr katarzynek, szpitala powiatowego, powiatowej straży pożarnej, komendy policji i Zakładu Karnego w Braniewie. W ZK w Braniewie opiekował się ofiarami stanu wojennego – wśród nich osadzonym tu w latach 1985-1986, a później zamordowanym, ks. Sylwestrem Zychem.

Przyczynił się do odszukania relikwii Reginy Protmann, założycielki Zgromadzenia Sióstr Świętej Katarzyny Dziewicy i Męczennicy. Wraz z arcybiskupem metropolitą warmińskim Edmundem Piszczem, burmistrzem Braniewa i senatorem Tadeuszem Kopaczem oraz przewodniczącym braniewskiej rady miejskiej Jerzym Welke udał się do Rzymu, zapraszając papieża Jana Pawła II na beatyfikację do Braniewa. Po dokonanej w Warszawie beatyfikacji przystosował braniewski kościół św. Katarzyny na sanktuarium Błogosławionej Reginy, jako już patronki miasta Braniewa.

Był wielkim entuzjastą i również uczestnikiem warmińskich pielgrzymek na Jasną Górę. Zasłużony dla przyznania kościołowi tytułu Bazyliki Mniejszej (10 lutego 2001) oraz dla beatyfikacji Reginy Protmann (13 czerwca 1999)[4]; był długoletnim dziekanem dekanatu braniewskiego (od 1986).

Od 1987 nosił godność kanonika honorowego kapituły warmińskiej[potrzebny przypis], otrzymał też tytuły watykańskie – papieskiego kapelana honorowego (1993) i prałata honorowego Jego Świątobliwości (2005). Odznaczony został Srebrnym Krzyżem Zasługi i złotą odznaką resortu kultury „Za opiekę nad zabytkami”. Był honorowym obywatelem Braniewa.

Zmarł 19 stycznia 2010 roku w dzień wspomnieniu po liturgicznym bł. Reginy Protmann, której to proces beatyfikacyjny promował i wspierał.

informacja prasowa MBP/wikipedia
Udostępnij:
Oceń:

Komentarze (0)

Dodanie komentarza oznacza akceptację regulaminu. Treści wulgarne, obraźliwe, naruszające regulamin będą usuwane.